Salom, jonim

Bu oddiy xat emas. Buni qog'ozga yozib, konvertga solib, pochta orqali yubora olmadim — chunki ichidagi so'zlar hech bir qog'ozga sig'maydi. Shuning uchun uni yulduzlar ostiga, mana shu kichik sahifaga joyladim. Shoshilma. Sekin o'qi.

Bir kino bor — «Yulduzlar ayibdor». Uni birinchi marta ko'rganimda, men qahramonlarga achingandim. Ikkinchi marta ko'rganimda esa… faqat seni o'yladim. Chunki unda bir sahna bor — qisqa, sokin, baland ovozsiz. Qahramon o'z yuragidagi eng katta gapni shunchaki aytadi. Qo'rqmasdan. Kutmasdan. Men ham xuddi shunday aytmoqchiman.

Ba'zi odamlar cheksizlikni o'lchab bo'lmaydi deyishadi. Lekin men bilaman: ba'zi cheksizliklar boshqalaridan kattaroq bo'ladi. Sen bilan o'tgan har bir kun — mening eng katta cheksizligim.

Sen kulganingda osmondagi yulduzlar bir oz ko'proq porlaydi — bu mening tasavvurim emas, bu oddiy fakt. Sen gapirganingda shovqinli dunyo bir zumga jim bo'ladi. Sen yonimda bo'lganingda esa… men o'zimni o'sha kino qahramoniga o'xshataman: dunyo mukammal emas, lekin u baribir ajoyib. Chunki unda sen borsan.

Pastda — o'sha sahna. Men unga o'z so'zlarimni qo'shishga jur'at eta olmadim, chunki u allaqachon men aytmoqchi bo'lgan hamma narsani aytadi. Faqat uni tomosha qilganingda bil: ekrandagi har bir so'z — senga.